وکیل تغییر کاربری

رشد جمعیت و افزایش تقاضا برای خدمات شهری موجب گسترش حوزه شهری و فشار زیاد بر اراضی کشاورزی برای تغییر کاربری شده است. به صورتی که با توجه به افزایش هزینه‌های شهرنشینی، عده از مردم برای نزدیکی به شهرها و استفاده از خدمات شهر و همچنین کاهش هزینه‌های زندگی، به حومه‌های شهر مراجعه کرده که اغلب دارای زمین‌های روستایی و کشاورزی می‌باشند و به ورود مردم، به مرور به ویلا یا شهرک‌هایی در حومه شهر تبدیل شده که علاوه بر نابودی فضای روستایی، زمین‌های کشاورزی که منبع تولید بوده را نیز از بین می‌برد. این امر دارای آثار منفی نسبت به محیط زیست و همچنین اقتصاد تولیدی و کشاورزی بوده است.

این پدیده در شمال ایران که دارای آب و هوا و محیط زیستی مناسب جهت کشاورزی و باغداری و همچنین جذب توریست می‌باشد بسیار رایج است. به صورتی که اشخاص، بدون توجه به خواص طبیعی این مناطق و اهمیت آن در اقتصاد و محیط زیست، با نابودی زمین‌ها و جنگل‌ها، اقدام به ساخت ویلا می‌کنند.

در همین جهت و برای حفظ کاربری اراضی زراعی و باغ‌ها و تداوم و بهره‌وری آن‌ها در سال 1374 قانون حفظ کاربری اراضی کشاورزی تصویب شد که در سال 1385 دچار پاره‌ای اصلاحات شد. با وجود این، به دلیل وجود موارد ابهام و نقص‌های بسیار زیاد در قانون مذکور (از جمله موارد استثنای متعدد)، تأثیر ناچیزی در حفظ زمین‌های کشاورزی داشته است.