خیانت در امانت

جرم خیانت در امانت مانند جرائم، کلاهبرداری، قتل، سرقت و … از گذشته‌های دور وجود داشته.
ماده‌ی ۶۷۴ قانون مجازات اسلامی:
«هرگاه اموال منقول یا غیرمنقول یا نوشته‌هایی از قبیل سفته و چک و قبض و نظایر آن به‌عنوان اجاره یا امانت یا رهن یا برای وکالت یا هر کار با اجرت یا بی‌اجرت به کسی داده شود و بنابراین بوده است که اشیاء مذکور مسترد شود یا به مصرف معینی برسد و شخصی که آن اشیاء نزد او بوده آن‌ها را به ضرر مالکین یا متصرفین آن‌ها استعمال یا تصاحب یا تلف یا مفقود نماید، به حبس از شش ماه تا سه سال محکوم خواهد شد.»
از عبارت “یا هر کار با اجرت یا بی‌اجرت” در ماده‌ی فوق مشخص می‌شود که برخلاف تصور عموم مردم، برای تحقق جرم خیانت در امانت نیازی نیست که حتماً عقد یا قراردادی وجود داشته باشد و شاکی مجبور به اثبات وجود عقد بین خود و مجرم نمی‌باشد.
از اقسام جرم خیانت در امانت، نابود یا تلف کردن مال مورد امانت است. همچنین استفاده از مال امانی جرم محسوب می‌شود، مثل‌اینکه شخصی ماشین سواری خود را برای نگهداری در پارکینگ دوستش به وی امانت می‌دهد ولی دوستش از آن ماشین برای مسافرکشی یا … استفاده می‌کند.
برای اینکه جرم خیانت در امانت تحقق یابد، مال مورد امانت باید توسط مالک یا متصرف قانونی، به امین سپرده شود.
سپردن مال مورد امانت باید از طریق قانونی صورت گرفته باشد. مثلاً درصورتی‌که سارقی مال مسروقه را نزد دیگری به امانت گذارد و امین از آن مال به نفع خودش استفاده کند یا آن را به مالک اصلی یا دولت تحویل دهد، جرم خیانت در امانت تحقق‌نیافته است.